Kiedy i w jakim celu
Badanie polega na oznaczeniu materiału genetycznego wirusa JC (JCV) w próbce krwi pacjenta. Pomocne w monitorowaniu odpowiedzi na leczenie.
 
Charakterystyka badania
Wirusy JC (JCV) należy do rodziny poliomawirusów, do której należą także wirusy BK, WU, KI oraz MCV. Nazwa wirusa JC pochodzi od inicjałów pacjenta, od którego po raz pierwszy wyizolowano wirusa. Patogen ten powoduje głównie u dzieci bezobjawowe zakażenia, które następnie mogą przejść w stan przetrwały.
Wirus JC może powodować, głównie u osób z osłabionym układem odpornościowym, postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię (demielinizacja tkanki nerwowej centralnego układu nerwowego), istnieją także doniesienia o możliwości udziału tego wirusa w rozwoju stwardnienia rozsianego (SM). Wirusa JC wykrywano m.in. w migdałkach, nerkach i płucach.
Badanie pozwala na wykrywanie DNA wirusa JC w materiale klinicznym. Zastosowana w badaniu metoda Real Time–PCR pozwala na wykrywanie materiału genetycznego wirusa JC z wyjątkowo wysoką, w porównaniu do innych metod diagnostycznych, czułością i swoistością. Najczęściej badanie to jest wykonywane w celu monitorowania odpowiedzi na leczenie antywirusowe, głównie u osób osłabionym systemem odpornościowym np. na skutek immunosupresji.