Rak prostaty

Rak prostaty to nowotwór, który rozwija się w gruczole krokowym u mężczyzn. Objawy mogą obejmować problemy z oddawaniem moczu, ból w okolicach miednicy, ból podczas ejakulacji i obecność krwi w moczu.

Umów wizytę

Wszystkie schorzenia

Rak prostaty

Umów wizytę

Wszystkie schorzenia

Objawy

Rak prostaty jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u mężczyzn, a jego objawy często rozwijają się powoli i mogą być łatwo pomijane na wczesnych etapach choroby. Typowe symptomy są związane głównie z oddawaniem moczu, ponieważ rosnący nowotwór może wywierać nacisk na cewkę moczową, przez co dochodzi do zaburzeń moczowych. Pacjenci mogą doświadczać trudności w rozpoczęciu mikcji, słabego lub przerywanego strumienia moczu oraz uczucia niepełnego opróżnienia pęcherza. Częste oddawanie moczu, zwłaszcza w nocy, również jest typowym objawem.

Dodatkowo, dyskomfort lub ból w czasie oddawania moczu lub ejakulacji mogą wskazywać na problemy z prostatą. W zaawansowanych przypadkach raka prostaty, mogą pojawić się bóle w okolicy miednicy, dolnej części pleców, bioder lub ud. Przerzuty, szczególnie do kości, mogą powodować chroniczne bóle kostne, które nie ustępują przy typowym leczeniu przeciwbólowym.

Choć wiele z tych objawów może być również powiązane z łagodnym powiększeniem prostaty (BPH), które jest powszechne wśród starszych mężczyzn, każdy nowy lub nasilający się objaw wymaga dokładnej diagnozy, aby wykluczyć obecność nowotworu.

Diagnostyka

Proces diagnostyczny raka prostaty zaczyna się zazwyczaj od badania fizykalnego, w tym badania per rectum (DRE), które pozwala lekarzowi na wyczucie wszelkich nieprawidłowości w strukturze prostaty. Następnym krokiem jest zazwyczaj badanie poziomu specyficznego antygenu prostatowego (PSA) we krwi, które może być podwyższone w przypadku raka prostaty, choć wysokie wartości PSA mogą wynikać również z innych schorzeń prostaty takich jak BPH czy prostatitis.

W przypadku podejrzenia raka, na podstawie wyników DRE lub poziomu PSA, wykonuje się biopsję prostaty. Biopsja, najczęściej pod kontrolą ultrasonograficzną, pozwala na pobranie próbek tkanek prostaty, które są następnie analizowane pod mikroskopem w celu wykrycia obecności komórek nowotworowych.

Dodatkowe metody obrazowania, takie jak rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografia komputerowa (CT), mogą być używane do oceny lokalnego zaawansowania choroby oraz do poszukiwania ewentualnych przerzutów, szczególnie w kościach i innych narządach.

Leczenie

Leczenie raka prostaty jest uzależnione od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, ogólnego stanu zdrowia, stadium choroby, a także od indywidualnych preferencji pacjenta co do dostępnych opcji terapeutycznych. Opcje leczenia obejmują obserwację (aktywne monitorowanie), interwencje chirurgiczne, radioterapię, hormonoterapię oraz leczenie farmakologiczne.

W przypadku wczesnych stadiów raka prostaty, jednym z podejść może być aktywne monitorowanie, które polega na regularnym śledzeniu postępu choroby bez interwencji terapeutycznej do momentu, gdy stan pacjenta tego wymaga. Dla wielu mężczyzn z wolno rozwijającym się rakiem prostaty jest to preferowana metoda, umożliwiająca uniknięcie skutków ubocznych związanych z bardziej inwazyjnymi metodami leczenia.

Interwencje chirurgiczne, takie jak prostatektomia radykalna (usunięcie prostaty i otaczających tkanek), są często stosowane w leczeniu agresywniejszych form raka. Radioterapia, zarówno zewnętrzna, jak i brachyterapia (wewnętrzna), jest również skuteczną metodą leczenia, szczególnie przy lokalnie zaawansowanym raku prostaty.

Hormonoterapia, mająca na celu obniżenie poziomu męskich hormonów (androgenów), które mogą stymulować wzrost komórek nowotworowych, jest często stosowana w połączeniu z innymi metodami leczenia lub w przypadku zaawansowanego raka prostaty. Leki przeciwnowotworowe, inhibitorów kinazy, immunoterapia, i inne terapie ukierunkowane stanowią dodatkowe opcje terapeutyczne, szczególnie dla pacjentów z zaawansowanym rakiem lub przerzutami.

Każda metoda leczenia ma potencjalne skutki uboczne i ryzyka, które muszą być dokładnie omówione z pacjentem, aby umożliwić świadomą decyzję o najlepszej opcji terapeutycznej. Regularne kontrole i długoterminowa opieka są niezbędne dla monitorowania skuteczności leczenia i wczesnego wykrywania ewentualnych nawrotów choroby.